Krzyk rozpaczy czyli głos z off-u

Jestem na skraju załamania nerwowego. Nie wiem już prawe nic a rozumiem jeszcze mniej, jeśli to w ogóle możliwe. Dziś dopadło mnie na domiar złego paskudne przeziębienie, przed którym uciekam od wielu dni, klucząc i starając sie zgubić swój trop. Nadaremnie. Mojej frustracji nie potrafi już ukoić ani moje dzielne acz wiotkie, niestety, “ego obserwujące”, ani upalny dzień, który zamieszkał na balkonie, ani nawet perspektywa kolejnych dni, jakie przede mną w boskim BA. Muszę się komuś wyżalić. Uwaga, zaczynam.

Najtrudniejsze jest to, że po lekcjach u El Chino, a potem F & V, straciłam władzę nad swoim ciałem, nie wiem, czego w nim szukać, czego wymagać, a co odpuścić. Młody, zanurzony po uszy w technice Marcelo, pokazał mi ciężką ale w miarę jasną drogę. Otóż, przeprowadził mnie dokładnie i metodycznie, przez różne partie mięśni, pokazywał, że tylko kontrola, pełna kontrola nad stopą, łydką, kolanem, stawem biodrowym, mięśniami opasującymi dół mojego brzucha, rozpisanie stawiania każdej nogi na wielostopniowy proces mikrospotań z podłożem, zróżnicowanych napięć wewnątrz ud i w pośladku, doprowadzi mnie do miękkiego tańca, w którym będę czuć się silna, stabilna, elastyczna, wrażliwa na bodźce, ale w pełni odpowiedzialna za siebie. Pokazał, że pracując ciężko, poznając na wylot działanie manufaktury skurczy i rozkurczy, MAM SZANSĘ.

Niestety, ilekroć usiłuję wcielić w życie jego zalecenia na lekcjach Vilmy i Fernando, dowiaduję się, żem napięta, że wkładam za wiele energii w ruch, zamiast się mu poddać. Tu powinnam wypuszczać do przodu i tyłu zrelaksowane kończyny, tam powinnam była tylko stopniować napięcie, tu mam zrelaksować plecy, tam nauczyłam się (czy dobrze?), że tylko silne zwarcie wokół moich lędźwi, ochroni mnie przed katastrofą wypadnięcia z pionu. No i jeszcze ramiona - mam tak trzymać partnera, żeby wykorzystywać jego energię, a więc wyraźnie, konkretnie, ale nie napinając (Broń Boże) w/w ramion. Co więcej, mam przez te moje nienapięte mięśnie przepuszczać energię w kierunku rozluźnionych bioder, co by mogły się skręcać zgodnie z wolą prowadzącego. Stanęło (nomen omen) na tym, że NIE WIEM CO ROBIĆ i JAK. RATUNKU!!!!!!!!!! Z tego wszystkiego, straciłam świeżo zyskany pion i doświadczam regresji na każdym polu, najbardziej wszak tangowym.

Każdy komentarz, porządkujący mój bałagan lub chociaż wspierający, potraktuję, jako “uczynek miłosierny co do duszy i ciała”. Z góry więc proszę i dziękuję.

Trochę mi odpuściło.

Dziewczyny pytały mnie, co właściwie robiłam z El Chino. Spróbuje opisać nasz trening, także, po to, żeby zapamiętać część tych ćwiczeń.

1) Rozgrzewka: stajemy w lekkim rozkroku, kolana otwarte, wbijamy stopy w podłogę i jednocześnie wyciągamy kręgosłup do sufitu (jakby do czubka głowy ktoś przyczepił linkę), potem ramiona w bok (wyciągamy jak najdalej od siebie) i w górę. Rozciągnie czyli “dzień dobry”

2) Przesuwanie pionu prostpadle (tak!) do podłoża czyli przenosimy ciężar ciała na przednią, tylną część stopy oraz na boki, przy czym staramy się, żeby kręgosłup pozostawał pod kątem 90st wobec podłogi, co można uzyskać otwierając kolana, otwierając stopy oraz, co najważniejsze, działając mięśniami w dolnych partiach pleców i brzucha w taki sposób, żeby napinać się “na odwrót” tj. kiedy pochylasz sie do przodu wyobraź sobie, że ktoś powstrzymuje ten ruch i musisz pokonać opór z przodu, analogicznie do tyłu i na boki.

3) znajdź, poznaj pole rozpięte pomiędzy palcami a piętą, naucz się świadomie wybierać miejsce, na którym stajesz, zauważać różnicę doznań, po to, żeby jeszcze lepiej kontrolować to jak stoisz

4) a teraz przenosimy ciężar ciała z jednej nogi na drugą, tak, żeby cały proces trwał 20s, a potem 15s, a potem 10, 7, 3,1

5) chodzimy w taki sposób, żeby po tym, jak uzyskamy pewność, że jesteśmy gotowi przenieść ciężar na dugą kończynę, włożyć jeszcze dodatkowy wysiłek (extra mobilizacja) i dopiero wtedy stanąć na docelowej nodze

6) piwot wykonywany poprzez “wbicie” energii w podłogę, a poprzedzony obrotami samej klatki piersiowej (wersja 1) lub samych bioder (2). Cięciwę napinamy poprzez malutkie kroczki wokół własnej osi, a potem poprzez wbicie w podłogę nogi obciążonej, spuszczamy ją. Samo leci

7) nogi w rozkroku a potem w wykroku - zsuwamy nogi siłą mięśni wewnętrznych ud, potem wykonujemy kroki w bok, w przód i w tył wykorzystując nowo poznane doznanie. Ku naszemu zdziwieniu, to jest możliwe, a przy kroku w bok, stopa zaczyna uroczo ciągnąc się po podłodze no i pośladki; mają napinać się kiedy już jesteśmy na stopie i nodze docelowej, mają zakorzeniać i stabilizować, ale jak to robić mając rozluźnione biodra? Jeszcze nie wiem

Pod koniec szóstej lekcji, tańczyłam prościuchne kroki a la nuevo i stawiałam stopy (całe!!!!) mocno, czułam się silna. Dopóki ….nie trafiłam na lekcję do VF. To tyle. Jedno pozostaje bez zmian, tu też stawia się często całą stopę na podłodze, czyli obcas jest wykorzystywany w tańcu. Naprawdę często.

Przez cały czas nie oduczyłam się spieszyć, niestety.

Napięcie opadło, mam zatem kilka godzin wytchnienia do milongi (dziś zrezygnowaliśmy z edukacji tangowej), na której wszystko, obawiam się, wróci do roztrzęsionej normy, no chyba, że nikt “mną” nie zatańczy, wtedy wszak …..

A&A udali sie dziś na rekonesans do DNI. Dzwonili zachwyceni. Młody wyruszył z prawdziwym autorem bloga w kierunku Recolety (dziś tam podobno dzieją się ciekawe rzeczy). Resztę poznacie niechybnie z Januszowej relacji.

A teraz, deser dla Pań. Otóż, szczęśliwymi posiadaczkami butów są AniaFr (1), AniaWr (1), ElaG (1), KasiaZ (1/2).

I jeszcze jedno. Tu jest bardzo fajnie.

Joanna