Leniuchowanie

19 marca - środa. To z założenia dzień leniuchowania dla mnie i Joanny (Aldona i Arnaud jak zwykle 4 albo 6 godzin lekcji). Rano zjedliśmy wszyscy śniadanie w The Coffee Store. Dość niesamowite jak personel w większości miejsc w Buenos chodzi w prawo i w lewo bezradnie popatrując wzajemnie na siebie i klientów, ledwie radząc sobie z obsługą. Oczywiście nie ma sensu się złościć bo oni są mili i starają się, tyle tylko, że naprawdę, naprawdę nieporadnie. Wiele dorosłych osób ma też zabawnie dziecięco-labilny tryb kontaktu. Ktoś rozmawia z tobą na jakiś ważny temat (np. próbujecie się umówić na spotkanie), aż tu nagle przechodzi ktoś znajomy, z którym trzeba wymienić cmoka w policzek i możesz zostać zapomniany z tym umawianiem się już na zawsze, bo ten nowy kontakt angażuje bez reszty (oczywiście angażuje do czasu kiedy twój dawny inerlokutor nie dostanie sms-a, który przekieruje jego uwagę w jeszcze inną stronę…).

Aldona z Arnoud na zajęcia, a my z Wojtkiem w ramach leniuchowania do pobliskiego muzeum sztuki współczesnej - Malba (www.malba.org.ar)

Muzeum zostało założone przez prywatną osobę i ma niezbyt wielką kolekcję - ale moim zdaniem niezwykle komunikatywnie dobraną.  Niejako “w pigułce”  stałą wystawę 20 wiecznej sztuki latynoamerykańskiej. Oprócz tego wystawy czasowe (goszczą tam również czasem polskich twórców). Niestety niczego nie można fotografować (ale brak odpowiednich oznakowań). Zamieszczam tu jedyne moje nielegalne zdjęcie wykonane zanim poinformowano mnie o zakazie.

Wycieczka do Malby okazała się nadspodziewanie przyjemna zarówno rodzinnie jak i intelektualnie za co specjalne podziękowania naszemu synowi - inicjatorowi przedsięwzięcia.

Później pizza w ulubionym Romario. Tu jest znakomita obsługa. Pod koniec lunchu zaczęliśmy czuć, że coś “się dzieje”. Trudno było wstać od stolika, nogi coś ciężkie (nie piliśmy wina więc tym bardziej dziwne). Po drodze do domu zakupy spożywcze w małym supermarkecie. Przy okazji zobaczyliśmy jak fajnie przygotowują na miejscu ananasa. Wybierasz sobie ananasa (my na węch). Dajesz go pani w białym fartuszku, a ona wielkim nożem obcina go z obu stron, a następnie wkłada do sporego urządzenia (wielkość średniego telewizora), robi puufff, i podaje ci przepiekny ananasowy walec ze śladami poplastrowania i otworem w środku (czyli dostajesz bardzo grubościenną rurę pociętą w plastry). Nieczęsto jem świeże ananasy więc trudno mi o porównania ale powiem, że ten okazał się aromatyczny i smakowity jak rzadko. Odkryliśmy też za 1/3 ceny warszawskiej wyśmienite lody Haagen-Dazs. Jeśli Kasiu Z. to przeczytasz to wiem, że ślinka ci nabiegnie. I słusznie. Jak zwykle wyjątkowe. Gdy wracaliśmy z zakupami (w pośpiechu z powodu lodów - przypominam, że tu wciąż niemal 30 st.C) znowu poczuliśmy, że “coś się dzieje”. W domu rozpakowaliśmy zakupy i każde z nas gdzieś na chwilę sobie przysiadło dla odpoczynku i … po godzinie obudził nas podzwrotnikowy sztorm. Pamiętam tylko raz w życiu taki spadek ciśnienia. Gdy przed laty kanadyjkowałem po Czarnej Hańczy, zanosiło się na burzę, a ponieważ Wojtek był wówczas dzieckiem postanowiłem zatrzymać się i rozłożyć namiot. Obaj usnęliśmy w środku dnia w ubraniach i kaloszach podczas robienia kanapek na obiad. Tu w Buenos, Joanna sennym głosem spytała się mnie: “czy nie niepokoi cię ten wiatr?”. Wystawione na ulicę worki pełne śmieci latały na wysokość pierwszego pietra, a drzewa wyglądały jakby były z gumy ciągniętej w każdą stronę na raz przez zastępy szalonych duchów. “Nie” - odpowiedziałem sennie i rymsnąłem na bok na kanapę. Obudziliśmy się gdy był już czas zbierać się na milongę do El Beso i tylko lało. Na taksówki czekaliśmy po raz pierwszy w Buenos chyba z 10 minut. Najpierw pojechały “dziewczyny” - przecież i tak musieliśmy udawać, że nie jesteśmy razem. Później my we trzech (Wojtek chciał zobaczyć jak wygląda tradycyjna milonga). Na miejscu okazało sie, że znowu dostały jeden z najlepszych stolików - pierwszy rząd w środku linii (widoczne na zdjęciu wystawione zalotnie nogi należą do Aldony siedzącej po prawej ręce Joanny).

My jak zwykle wylądowaliśmy w najczarniejszym męskim kącie. Musiałem “polować” z pozycji baru (zatłoczonego przez innych nieszczęśników ale w większości miejscowych). Arnaud trochę z uporu, a trochę jak myślę ze zrezygnowania polował od stolika - bezskutecznie (wyłączając nasze panie, które łaskawie z nami tańczyły czasem). Mnie udało się zatańczyć z jakąś Włoszką i Słowaczką. Dla Argentynek jak zwykle byłem przeźroczysty (tylko jedna - za co jej byłem wdzięczny - nie zignorowała mnie tylko subtelnym ruchem oczu i drgnieniem głowy (tak aby nie nastrzelać mi obciachu) odmówiła. Gdyby ktoś się pytał to mam dość argentyńskich milong. Na zdjęciu - tańczymy z Asią.

janusz

Tagi: Ameryka Południowa, Argentyna, Buenos Aires, El Beso, Malba, milonga, sztuka latynoska, taniec